KÖKEN /          

   Hükümdarın Dönüşü/1

                     

                   Karanlığın Hükümdarları Serisi

                                       Fantastik & Romantik

 

                              ÇİĞDEM ÜNLÜ (KIZILKANATLAR)

 

 

 

 

 

 

 *****

 Bilmeyen anlamazdı.

 İnkar vazgeçilmezdi bazen. İnkar zaruri,

 Bunca inkardan sonra insan nasıl dönerdi bir adım geri…

                                                                                 Aslı

 

Kaçmakla yüzleşmek arasında bir araftayken, geçmişten gelecek günahlara gebeydi ruhum. İki ateş arasında kalmak ne korkunç bir imtihandı…

                                   Ali

 

              

                                                      ***********

Yüzyıllarımı aldı, belki bin yıllarımı… Unutmanın yasak, sevmenin korkunç olduğu bir zamanda tutsaktım. Zaaf değil, zayıflık değildi benim ki, küf tutmuş bir yüreğin en saf haliydi belki. Bu benim değişmez kaderim, mutlak lanetimdi.

                                              Kadim “3. Oğul”

 

 

 

 

                                                                                               UYANIŞ

Uzun deri ceketi rüzgârda savrulurken, usulca bir dilencinin yanından geçti. Karanlık geçitlerden sızan yapay ışıklar onun muhteşem hatlarını gözler önüne sermişti.

Belki dönüp bir defa baksa, hepsi peşinden gidebilirdi. Tıpkı yeryüzüne düşmüş kudretli bir melek gibi öylesine güzel ve öylesine şairaneydi.

Hiçliğin içinden geceye yürüyen bu kusursuz siluet onu gören gözlere adeta bir şölen sunuyordu. O köhne yerde salınışı ve tavırları başkalarının da dikkatini çekmişti. Lakin bu talihsiz karşılaşma onu görenlerin kaderlerini sonsuza dek değiştirirdi.

Uzun sürmedi.

Avıyla işi bittiğinde kollarındaki cansız vücuda gülümsedi. Gecenin kralıyla ilk ve son dansıydı bu.

 Oynadığı tek atışlık kumarda kazandığı son dans.

Karanlığın içinde tuttuğu cesede son bir kez reverans yaptı ve üç metrelik köprünün üzerinden bir anda boşluğa bıraktı.

Yazık.

Neredeydi o ihtişam dedikleri? Hayatlarını adadıkları, merhamet duygusunu yitirip aç gözlülüğe ve bencilliğe kapılmalarını sağlayan o güç neredeydi şimdi?

  Bir kez daha gülümsedi.  Yine aynı senaryo, aynı oyun, aynı trajedi ve aynı acınası süreç. Bu zavallı durum vaad edilen sona dek, tekrar tekrar sürecekti. “Güç ve Kudret benim” diyenlerin ellerinden güce dair ne varsa aldığında çaresizliklerini izlemek onu her seferinde tarifi imkansız bir duyguya nakşederdi.

Lakin. Yine de bu anlamsız durum içinde merakını cezbeden bir şey vardı. Son ana dek hayata tutunmayı istemeleri... Anlamsızca savaş verme güdüsü, nasıl acı, nasıl heyecan verici.